Aslında hayatımın kaos teorisinin birebir kanıtı olduğunu farkediyorum.

Mesela istanbula ilk gidişim şartların uygunsuzluğu başarısızlık, ardından ikinci gidişim .. işlerin bir süre iyi gitmesi, sonra maddi sıkıntıların ağırlığı ve iş vs. baskısı ve geri dönüş… Yeni bir başlangıç 1 ay süren dengelenme süresi ve ardından tekrar çöküş, diğer yandan yeniden oluşacak dengelemenin temellerini atarken buluyorum kendimi ve yeniden karasızlıklar, önceleri web-desktop-network-grafik seçenekleri arasında kararsızken şimdilerde para-suç-iş-okul seçimleri arasında kararsızım, hepsine o kadar yakınımki 60 saniye süre içerisinde hepsinin verdiği heyecanı, kalp atışlarını hissedebiliyorum.

Gerçekliklerimi kaybetmeye başladım. Yarın sabah gideceğim bir işim olduğundan emin değilim, hepsi bir hayal yada rüya gibi geliyor. Daha öncede yazdım tuvalete girdiğimde rüyada olmadııma dair kendimi denetlemeye ihtiyaç duyuyorum.

Yapabileceğimden çok fazla işim var, ayrıca seçim yapmak motivasyonumu dağıtmanın yanısıra konsantrasyonumuda düşürüyor. Düzensiz ve yetersiz uykunun zararlarını fazlasıyla görüyorum. Pharmaton, parasetamol, kahve (kafein) bazende nikotin ile dengelemeye çalışıyorum.  yanlız kaos teorisi beni çıktığım 3 basamağa karşın sonunda 4 basamak düşürüyor.

Artık döngünün farkında olduğumdan düşüşü gördüğüm an dengelemeye yönelik yeni başlangıç arayışına giriyorum. Yeni bir başlangıç olmasa bile varolan fonksiyondan ayrılmaya zorluyorum.